Rozdział 4

Ronnie’s POV

-Czy wy oczekujecie, że będę spać tutaj? W tym...CHLEWIE.- zapytałam obrzydzona.

-Niestety nie chcemy, żebyś spała z nami, ale... Tak. Tak, musisz księżkniczko.- Zayn powiedział i rozejrzał się dookoła busa. Była tu sala z grami, dwie łazienki i wszędzie walały się brudne ubrania

Skarpety na łóżkach. Koszulki na podłodze, bokserki w kuchni i spodnie na każdym kroku, a nawet parę staników.

-Ugh, nienawidzę tego.- powiedziałam wspinając się na łóżko jakieś 6 stóp nad ziemią.

-My też Cię kochamy.- odpowiedział Louis

Otworzyłam torebkę od Prady i wyjęłam iPada. Wrzeszcie. Mona była dostępna.

Nacisnęłam na jej imię i jej twarz pojawiła się na ekranie. W Los Angeles była noc.

-Hej suko. Co słychać?- zapytałam ściągając na siebie uwagę wszystkich.

-Do kogo mówisz?- zainteresował się Harry.

-Nie twoja sprawa, Styles!

-OMG Ron! Czy to był ten Harry Styles?- pisnęła Mona wytrzeszczając oczy.

-Taa. Trzymaj się. Będę za chwilę.- powiedziałam idąc w stronę łazienki.

Kiedy wróciłam iPada tam nie było

  Harry’s POV

-Będę za chwilę.

I już jej nie było. Zabrałem jej iPada i spojrzałem na twarz przyjaciołki Ronnie.

Piękna.

-Hej!- zawołałem, zasuwając zasłonę przed łóżkiem.

-OMG, Ty jesteś Harry Styles!

Uśmiechnąłem się głupawo.

-Tak. Jedyny i niepowtarzalny!

-Czy Ronnie zrobiła coś głupiego?

-Myślę, że szybszym pytaniem będzie czy nie zrobiła nic głupiego.

Zaśmiałem się, a ona mi zawtórowała.

-Przepraszam za nią. Ona potrafi być miła kiedy jest... Zmęczona

-Oh, naprawdę?- zapytałem.

-Tak, serio. I jest miła kiedy się upije. Zapewne przyklei się do pierwszej osoby, którą zobaczy. Jeśli tak zrobi, powstrzymaj ją.

-Powstrzymam.

-Mówię serio, Harry!

-Ja też. Tylko dlaczego ona taka jest?

-Jaka jest?

-No niemiła.

-Oh. Nie mogę powiedzieć.

-Proszę.

-No dobra. Dwa miesiące temu umawiała się z takim facetem. James’em. Złamał jej serce. Płakała przez miesiąc. Wtedy zaczęła brać, chodzić na imprezy i się upijać. Prawie trafiła na odwyk. Chciała się nawet zabić.

-Chciała się zabić?

-Tak. Dlatego właśnie zawaliła SAT. Dostała ok. 700 punktów. Kiedy słyszy imię “James” coś w niej pęka. Od tamtego czasu nie płacze.

-A wiesz, że Liam i Niall mają na drugie imię James, prawda?

-Tak. Jeszcze jedna sprawa. Jeśli któryś z was złamie jej serce.. Zapewne odejdzie i zacznie słuchać wszystkich piosenek emo o zerwaniach.

Podniosłem brew. Szach-mat Ronnie Benett!! Dzięki Mona.

-Cholera. Moi lokatorzy wrócili. Muszę lecieć i nieważne co, nie pozwól jej słyszeć Without You Davida Guetty.

-Jasne. Dobranoc.

Rozłączyła się. Otworzyłem zasłony żeby spojrzeć na okropną twarz Ronnie wpatrującą się we mnie.

-Mój iPad, proszę!- powiedziała zdenerwowana.

-Jasne. Szukałem Nialla. No wiesz. Nialla JAMESA Horana

  Ronnie’s POV

James. O matko. W moich oczach pojawiły się łzy kiedy Harry powiedział:

-No wiesz. Słuchałem właśnie tej piosenkę.. Nie pamiętam tytułu. Szła jakoś tak “I can’t win, I can’t reign, I will never win this game..”

-Przestań.

-Oh, znasz tytuł?

-To...To Without you Ushera i Davida Guetty.

-Dzięki. Jesteś super!

Oddał mi iPada

-Oh, i tak w ogóle to przekaż podziękowania Monie. Narazie.

O mój Boże.

Ukryłam twarz w dłoniach, przeklinając Mone. I moje życie. I Skype.

Pieprzyć Skype.

***

Wiem, że kolejny rozdział pojawił się bardzo szybko, ale mamy małe problemy, o które nie musicie się martwić. Byłoby mi bardzo bardzo miło gdyby ktoś szanował naszą pracę komentując. Wiem, że to widzisz więc SKOMENTUJ! Mam nadzieję, że rozdział Wam się podobał i poprawił pierwszy szary jesienny dzień./ Ewelina